در زمان های قدیم زندگی به شکلی بود که حوادث طبیعی، زندگی بشر را تحت تاثیر خود قرار می داد. و این تاثیر در حدی بود که  سرنوشت مردم در دست این بلایا بود. در آن دوران  مردم بر پایه دامداری و کشاورزی امرار معاش میکردند و از علم به شکل نوین و امروزی اش خبری نبود. و بشر صرفا به فکر شناخت طبیعت و سازگاری خودش با آن بود.

اما در دنیای امروزه و با ایجاد شدن رشته های نوین علمی، انسان به فکر تغییر افتاد. علوم طبیعی  قدرت پیش بینی برخی از حوادث را به ارمغان آورده است. یکی از حوادثی هم که قابل پیش بینی است، خشکسالی است. خشکسالی به معنای این است که در یک سال به طور میانگین، از یک حدی کمتر باران ببارد.

امسال در ایران خشکسالی است. یعنی میزان بارندگی از حد انتظار آن کمتر است. با توجه به قابل پیش بینی بودن آن، روزمرگی سیاست ها و به فکر آینده نبودن گویا، موجب شده که بعد از مواجه با خشکسالی تازه به فکر مشکل بیافتیم. تازه وقتی هم به فکر مشکل افتاده ایم، به گونه ای با این مساله در حال مقابله هستیم، که گویا همیشه خزانه کشور، تا سال های سال پر خواهد بود از پول های سرشار نفتی. نحوه مبارزه و مقابله با خشکسالی نشان داد که سیستم تولیدی در ایران تا چه حد آسیب پذیر است.  درقرن ۲۱ ام در ایران باید همانند قرنها پیش نگران بلایای طبیعی باشیم و پول های سرشار  نفتی فعلا مرهمی برای دردهایمان می باشد. تا بعد ببینیم چه می شود.   هیچ کس به این مساله توجهی ندارد که اگر نفت و گاز نداشتیم چه  کار می توانستیم کنیم؟ هیچ کس توجهی ندارد و  همه با هم تکرار می کنیم:

                                                   " چو فردا شود  فکر فردا کنیم!"